Is reclame een dom vak? Vroeg Eugène Roorda, reclamecolumnist van BNR Nieuwsradio zich dinsdag af toen hij iets raars op de weg zag. ”Dat lijkt het van de buitenkant wel – maar is het niet. Je moet behoorlijk intelligent zijn om iets te bedenken wat het gewone volk frappeert, opneemt en ook nog onthoudt. Om je reclameboodschap in dat onderbewuste te schroeven zodat die dreinende en alsmaar lustige koop cel geactiveerd blijft in het alledaagse leven. Die dreinende lust moet je eerst veroorzaken en vervolgens manipuleren; dat heet marketing.” Het kan ook ánders. Neem nou de firma Van Gansewinkel en de Vertrouwelijke Vernietiging. Lees verder

‘Fratsen, potti en verschillig. Onvergetelijke woorden in de reclame.’ Kopt het artikel van reclameman Jaap Toorenaar in de Onze Taal van mei. ”Reclame is de strijd tegen de clichés”, stelt de man die als tekstschrijver slogans als ‘NRC Handelsblad. Slijpsteen voor de geest‘ en ‘De maatschappij. Dat ben jij‘ (van SIRE) bedacht. Toorenaar: ”Hoe zorg je ervoor dat zo’n kort zinnetje zich voor altijd in het collectieve geheugen wurmt? Het geheim van de smid. Wat zijn de tien bekendste regels uit de Nederlandstalige popmuziek? Bij mijn weten is dat nooit onderzocht, maar een paar zinnen durf ik wel te tippen: “Een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie” van het Goede Doel, “Hoe sterk is de eenzame fietser?” van Lennaert Nijgh en Boudewijn de Groot en “Is dit alles?” van Doe Maar. Maar als u “Er staat een paard in de gang” van André van Duin wilt kandideren, kan dat natuurlijk. Op naar bekende bijbelteksten in de overlees.

Lees verder

Retoriek is allemaal prima, maar we moeten wel reëel blijven. Zei Mark Rutte na het zoveelste Brussels beraad. ”Helemaal waar, maar uit de mond van Rutte niet meer geloofwaardig. Bovendien: politiek ís grotendeels retoriek dus reclame; bedoeld om het grommend landvolkje koest te houden en achterlangs hun diepe zakken te legen. Rutte is inmiddels alleen nog: retoriek.” Aldus reclameman Eugène Roorda in zijn column op BNR vandaag. Om aan het eind ervan te concluderen, als iemand die het zou kunnen weten: ”Die Rutte, die kan zó de reclame in.” Lees verder

Reclameman Ralph Wisbrun heeft het beter in het snotje dan premier Mark Rutte, zegt collega reclameman Eugène Roorda in zijn column op BRN Nieuwsradio vandaag. ”Rutte riep ons op om te gaan spenderen; we moesten duurdere huizen en auto’s kopen om de economie weer aan de praat te krijgen. Geef dan verdorie zelf het goeie voorbeeld dacht ik. Kom van die studentenflat af, ruil je bejaarde Saab in, koop een knaap van een herenhuis in de Archipelbuurt en een dikke BMW van 100.000 euro. Dan bemoedig je, want laat je “zien” dat er nog altijd weinig reden tot klagen is.” Doet-ie niet. Nee, dan het Wereldland Nederland-initiatief van Wisbrun. ”Misschien moeten we onszelf blijvend zo positioneren. Of deze campagne gaat werken weet ik niet; daar gaat het niet om, het initiatief alleen al bruist van de goeie vibraties en positieve energie.” Voor Roorda’s volledige column zie overlees. Lees verder

”Het lijkt erop dat we in Nederland elk probleem willen bestrijden met een campagne.” Schrijft Jaap ‘Ik werk als tekstschrijver op een reclamebureau’ Toorenaar in zijn column ‘Overbezorgde overheid,’ die onlangs in magazine HP/De Tijd verscheen. ”Ik wil u uitnodigen om op deze plaats even samen aan onze overheidsvoorlichters te denken. Ze denken ook vaak genoeg aan ons. De grootste voorlichtingscampagne die ooit van overheidswege tot ons kwam, liep van 1996 tot en met 2001 en moest ons voorbereiden op de komst van de euro. Hij kostte rond de 80 miljoen gulden. Onze voorlichters hadden werkelijk aan alles

Lees verder

”Wat wil het volk? Het wil bedwelmd worden met sprookjes van hoop en geloof. Niet toevallig de twee sterkste pijlers van de marketing. Aldus reclameman Eugène Roorda in zijn radiocolumn voor BNR vandaag. ”De tsunami van oranje inhakers was vaak flauw en bepaald niet creatief met uitzondering van King pepermunt met de naam Alex in King logo. Simpel, intelligent, goed bedacht.” Om vervolgens -dat zal De Telegraaf leuk vinden maar niet heus, en Roorda heeft bovendien geen gelijk- nog een  ‘terzijde’ toe te voegen: ”Dat inhaken in dagbladen is natuurlijk flauwekul: inhaken doen we tegenwoordig real time via Facebook en Twitter. Maar u begrijpt: de marketingafdelingen van grote bedrijven en hun reclamebureaus hunkeren naar actie. Wordt iedereen blij van, van iets doen, effectief of niet, als we maar in de media verschijnen. De enig overgebleven wereldmacht, de media.” Lees verder

”Wat wil het volk? Het wil bedwelmd worden met sprookjes van hoop en geloof. Niet toevallig de twee sterkste pijlers van de marketing.” Aldus reclameman Eugène Roorda in zijn column op BNR Nieuwsradio vandaag. ”Geef volwassenen een wuppie of vlaggetje in het knuistje of liedje in de bek en men is terug in de eigen kindertijd. Is van alle tijden, alle landen, alle volkeren. Alle bedrog is altijd weer welkom om de alledaagse werkelijkheid maar even niet te hoeven ondergaan.” Het, zijn woord, “Oranje Carnaval,” is daarom een soort therapeutische kermis volgens Roorda. ”Bij gebrek aan cognitief overschot  behelpen we ons met primitieve symboliek.” Zie de overlees voor de volledige column. Lees verder

Amices in nood. Oftewel, gerenommeerde advocatenkantoren zijn ‘in zak en Zuidas,’ constateert reclameman Eugène Roorda in zijn column voor BNR Radio vandaag. ”Klanten pikken het uurtje factuurtje-model van 500 euro niet langer en willen niet meer betalen voor dingen die men niet begrijpt! Maar het ergste komt nog: advocaten moeten tegenwoordig zelfs pitchen om een opdracht binnen te slepen, och heden. Het gewende jaarinkomen van 8 ton staat onder druk, onze weekvlezige amices worden geconfronteerd met het normale leven. Wij van de reclame lachen ons een kriek. Pitchen om een opdracht is bij ons zo oud als de reclame zelf.” Rest column in overlees.
Lees verder

”Als ik baas was van het Rijksmuseum,” zei reclameman Eugène Roorda in zijn wekelijkse column bij BNR Radio, ”dan nam ik Gullit als internationaal ambassadeur in dienst. Rembrandt en Vermeer, powered by Gullit; Chinezen en Zuid-Amerikanen komen in groten getale naar Amsterdam.” Gullit, wiens moeder ooit schoonmaakster was bij het Rijks, is een van de mensen die meewerkt mee in de reclamecampagne voor het museum. Hij sprak erover tijdens een recente uitzending van DWDD. Roorda: ”Hij maakte zijn eigen wereldmerk ondergeschikt aan het Amsterdamse wereldmerk Rijksmuseum.” Voor Roorda’s volledige column zie de overlees. Lees verder

Waarom zien we zelden bazen in reclamecampagnes? Vraagt Jaap ‘Ik werk als tekstschrijver op een reclamebureau’ Toorenaar zich deze maand af in zijn column ‘Heldhaftige bazen‘ in magazine HP/De Tijd. Hij heeft pas een paar commercials gemaakt met topmensen uit het bedrijfsleven. Althans, in gedachten. Toorenaar: ”In eerste filmpje ziet u een keurige Zweed door een immense fabriekshal lopen. Hij stelt zich in onberispelijk Engels voor als de CEO van Volvo, waarna hij in een gereedstaande 850 stapt. Hij start de auto, trekt op en binnen een paar seconden rijdt hij het voertuig met een snelheid van 60 km per uur tegen een betonnen muur. Iets later stapt hij ongeschonden uit de auto en brengt hij zijn kapsel weer in model. Nu hoort hij uit een half verlichte hoek van de hangar applaus opklinken. Het is afkomstig van vier dummy’s. Einde film.” Maar niet van deze column, vervolg in overlees.

Lees verder